12 Kasım 2012 Pazartesi

Hayat Acı En Çok



Hayat bir hükümdar, biz aciz köleleri. Ne yapsak olmayacak. Ölmek pes etmek, yaşamak zulüm. Ortası yok, pes edemiyoruz. Nereye gitsek ayağımızda kopmayacak bir zincir. Kalsak olmuyor, gitmek yasak.

Hayat bir savaş, biz zavallı halk. Yaralarımız var. Çok ve büyük. Acılar var yutulan. Bağırsak olmuyor, susmak gerek bize. Dönüpte kimse bakmıyor halimize.

Hayat bir yalan, biz iki kelime. Ağızdan ağıza geziyoruz. Suçumuz büyük, evet. Oynuyor insanlarla. Dürüst olsak olmuyor, yalan tek yol bizde.

Hayat bir kapı, biz kilitli içeride. Anahtarı yok. Olmamış hiç zaten. Bilmiyoruz arkasında ne var. Beklesek olmuyor, çalsak yok açan.

Hayat bir hastalık, biz ilaç bulamayan yer. Ateşimiz var. Üşüyoruz hep. Titrerken ellerimiz, beklemek bir umut diye. Uyusak olmuyor, göz açsak ne çare?

Hayat bir saat, biz onu kovalayan saniye. Hızlı gibiyiz en başta. O büyük bizden. Kaçsak olmuyor, dursak bitecek belki de.

Hayat bir gece, biz karanlıktaki yüz. Görünmeyiz asla. Bazen küçük pırıltılar gözümüzde. Üstümüze çökünce sis, kayboluyoruz iyice. Yansak olmuyor, sönsek acı derinde.

Hayat bir yokuş, biz kumlu yol. Tutunamıyor kimse. Ulaşan en uca, kahraman belki de. Gitsek olmuyor, kalsak çaresizce...

Hayat acı en çok, biz çeken her şeyi. 
Bitmeyecek hayat, tüketene kadar bizi.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder