2 Kasım 2012 Cuma

Üzgün Olmak Gerekiyormuş



Çoğu şey için, üzgün olmak gerekiyormuş. Değer bilmek, anlamak, yaşamak... Hatta gülebilmek için bile önce üzgün olmak gerekiyormuş. 

Mutlu olunca birkaç parıltı engelliyormuş bizi. Güldüğümüzde unutuyormuşuz her şeyi.

Neyin doğru, neyin yanlış olduğunu anlamak için gerekiyormuş. Bilmiyormuşuz biraz.

Aslında gerçekler üzüyormuş bizi. 

Yalnız olamamak en çok belki de. Genellikle gereksiz kişiler varmış etrafımızda.

Hissetmek gerekiyormuş. İlk önce hissetmek.

Düşünüyormuşuz. Bolca hem de. Neyi, kimi, neden değil, hüznü düşünüyormuşuz.

Beklemek, beklemek. Kendimizi bekliyormuşuz. Bizi sadece biz anlıyormuş.

Ağlıyormuşuz. Göğe doğru, gök bize. Sözlerimiz döküyormuş yaşları.

İki el açılıyormuş. Yazıkmış bize. Sıkıştığımızda geliyormuş sadece aklımıza.

Avutuyormuşuz. Kendimizi en çok. 

Sevmek gerekiyormuş. Dostça sevmek. Bırakıp gitsinler diye.

İnanıyormuşuz. İnanmasak bile.

Gözlerimizi kapatmak. İçimizin anahtarı. Hep geçiyormuş aklımızdan. Ne istiyormuşuz.

Renkleri görüyormuşuz. Duyguları anlatıyormuş.

Mutlu oluyormuşuz. Öyle zannediyormuşuz ya da. Parlamıyormuş aslında.

Üzgün olmak gerekiyormuş. Her şey için biraz.

Herkes için.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder